Zbójecka działalność Konotopskiego rodu Zabelów w XV w.
Imienna wzmianka o właścicielu Konotopu pochodzi z 1451 r. – wspomniany jest Sigismund (Chabil) von Zabeltitz (Zabel). Konotop w posiadaniu Zygmunta Zabela pozostał do 1482 r.
Książę Jan II głogowski (żagański: 1476-1488, wnuk Henryka VIII, usunięty, zm. 1504), zdobył w 1481 r. Głogów i pożegnał wdowę Małgorzatę von City.
Rycerze rodu von Zabeltitz, którzy byli panami w Ochli Otyniu, Kolsku i Klenicy oraz terenów wzdłuż Odry, odmówili służby księciu. W ten czas Bracia von Zabeltitz (Kasper, Bruno, Christopher) trudnili się rozbojem.
Jan II napadł na nich w Otyniu. Obu starszych braci kazał stracić (Kaspra i Bruna), młodszego zaś (Christopher'a) uwięził w kożuchowskim więzieniu, gdzie zmarł on z śmierci głodowej.
Zbiegły w 1497 r. Baltazar von Zabel zwrócił się do Mikołaja i Hansa Rechenbergów z prośbą o pomoc, oni zaproponowali mu w zamian połowę dziedzictwa. Posiadłości rodu von Zabel trafiły jednak do czeskiej korony, a spadkobierca otrzymał jedynie pieniądze na zadośćuczynienie.